Het leuke van atheïsme, ironie en religie

Geplaatst op 8 november 2017 door

Tijdens de Haagse Verlichtingsborrel op maandagavond 13 november 2017 spreekt de bekende classicus Anton van Hooff over Het leuke van atheïsme, ironie en religie.

NB: De Verlichtingsborrel is dit keer niet in Stadsbrasserie De Ooievaer, maar bij de buurman Café Van Beek. Ook hier een aantrekkelijke korting (20%) als je voor de bijeenkomst komt eten. Volgende keer gewoon weer bij De Ooievaer.

Atheïsten worden nogal eens neergezet als humorloze, verbeten geloofshaters. ‘Atheïsme is ook maar een geloof.’ luidt een bekend verwijt, waarbij de gelovige overigens zelf bekent dat zijn eigen levensovertuiging niet meer dan een geloof is. Al Epicurus (341-270 vóór onze jaartelling) verklaarde dat vrij zijn van angst voor goden en de dood het leven genot, hèdonè, geeft. Nog steeds heeft hedonisme een kwalijke klank. Hij en zijn aanhangers werden goddelozen, atheoi, genoemd, overigens evenals later de christenen, die slechts in één verre, almachtige god geloofden.

Atheïsme? Of liever Godvrij? Wat is het leuke van atheïsme en zijn de ‘zegeningen’ van atheïsme? Vooral de open blik. Als je daarmee naar godgelovigen kijkt, blijf je lachen: absurde liedteksten in ‘Nederland zingt’ van de EO, de paradox van Maria als moedermaagd, de kameel als hoogste schepping van Allah in de koran, baden in sterk vervuilde, maar heilige rivieren, de schransmaand ramadan die als vasten wordt voorgesteld….

Godgelovigen kunnen er niet tegen als ze in hun ‘heiligste gevoelens’ worden gekrenkt. Ze verdragen spot niet. Daarom is ironie volgens de spreker het geëigende wapen tegen (de uitwassen van) religie, die in de woorden van de epicurist Lucretius (99-ca. 55 voj) ‘tot zoveel kwaad kan aanzetten’.

Klik hier voor meer informatie.




28 reacties “Het leuke van atheïsme, ironie en religie”


  1. Joop Herwig schreef:

    “Al Epicurus (341-270 vóór onze jaartelling) verklaarde dat vrij zijn van angst voor goden en de dood het leven genot, hèdonè, geeft”.

    Zo! Die had het TOEN al door…
    Toffe peer, die Epicures.

  2. Joop Herwig schreef:

    Over Epicurus volgens Wikipedia:
    Quote:

    Atomisme
    Epicurus beweerde niet dat hij de atomen kon zien. Voor deze theorie geldt, dat ze niet in tegenspraak is met de waarneming, en een afdoende verklaring geeft van de wereld. Meer pretenties had Epicurus niet wat betreft de “waarheid” van deze theorie. Een andere theorie zou ook goed kunnen zijn, zolang deze maar geen elementen bevat die mensen vrees zouden kunnen inboezemen (bijvoorbeeld wrede goden).
    In Epicurus’ optiek betekent het atomisme dat alles mechanistisch verklaard kan worden; er is geen bedoeling achter ons universum (noch achter de talloze andere die steeds ontstaan en vergaan), alles is een toevallig samenstel van atomen. Ook het bestaande universum zal weer uit elkaar vallen.
    Volgens Epicurus is de dood niets anders dan een uiteengaan van de atomen waaruit het lichaam en de ziel bestaan; alles houdt op, en er is geen leven na de dood. De grootste bronnen van vrees worden zodoende weggenomen.
    Een verschil met het atomisme van Democritus is dat volgens Epicurus de atomen allemaal in één richting bewegen, daar waar ze volgens Democritus in allerlei richtingen dwarrelden, botsten en samenklonterden en zo alle voorwerpen en het hele universum tot stand brachten. Epicurus stelt het zo voor: de atomen bewegen weliswaar in een richting, maar er vindt af en toe een niet te verklaren afwijking plaats, waarbij atomen uit hun baan raken, en daardoor botsingen en dergelijke veroorzaken. Deze grillige afwijkingen zijn bedoeld om te ontkomen aan een determinisme zoals bijvoorbeeld de Stoïcijnen dat aanhingen, en ook om het element van de vrije menselijke wil in de natuur te verankeren.

    Unquote

    Dat vind ik enorm vooruitziend van deze man. Door filosofie en nadenken tot een conclusie komen die wij anno 2017 alleen maar kunnen beamen. Petje af!

  3. Hans Velderman schreef:

    Meneer Herwig,
    Over humor gesproken! Is misschien een leuk idee om naar de speech van Charlie Chaplin te kijken in zijn film “de dictator “.
    Komen onverwachte uitspraken naar voren. Herkenbaar voor leden.
    Vermomd als leider van een volk doet hij “uitspraken” waar iets herkenbaars in schuilt.

  4. Joop Herwig schreef:

    Sorry Hans,

    Ik heb die speech nog even bekeken op YouTube, maar ik:
    1) zie er geen humor in
    2) zie het verband niet met het atomisme van Epicurus.
    3) herken er niets in, maar ik behoor dan ook niet tot enige “leden”.

    Wellicht kun je uitleggen wat je bedoelt?

  5. Joop Herwig schreef:

    …Nou zijn we sinds Epicurus natuurlijk al meer dan 2.400 jaar verder ontwikkeld, en kun je zijn opvattingen nu wellicht als “humor” opvatten, maar voor zijn tijd was hij – vind ik althans – zeer vooruitstrevend.

    Leestip voor de kennis van nu: “Donkere materie en de dinosaurussen” van Lisa Randall.

    Succes!

  6. Hans Velderman schreef:

    Beste Joop, de humor in “the speech” is! Dat de grapjas Charlie Chaplin op het moment “einde speech” eenzelfde gebaar maakte als degene die hij belachelijk maakte!
    Ofwel, je wordt die je bestrijdt!
    Was volgens mij de boodschap! Kijk nog een keer en zie dat hij schrikt van hetgeen hij zegt.
    Veel plezier.

  7. Joop Herwig schreef:

    Ik vermoed dat ik begrijp wat je bedoelt, Hans.
    Het is een waarschuwing om je vreedzame ideologie niet om te laten slaan in verbeten fanatisme. Dat is heel verstandig. Ik noem dat respect voor het vrijheidsgebied van anderen.

    Net als Epicurus leef ik zelf vrij van angst voor goden en de dood: dat ervaar ik als buitengewoon plezierig. Ik probeer slechts anderen te overtuigen van dat voordeel. Soms ben ik daar fanatiek in, vooral wanneer anderen mij van dat pad proberen af te brengen met een ideologie welke niet bij mij past.

    Groeten!

  8. Hans Velderman schreef:

    Openbaring versus verlichting.
    We horen bijna niets anders meer als beweringen; “het zit in mijn genen”.
    Wat we nu “weten” is dat ons fysieke bestaan, uitsluitend is te danken aan de genetische kenmerken van onze voorouders. D.w.z. alle voorouders. Dus vanaf het eerste ontstaan van leven. Zou dit niet zo zijn? Dan zouden mensen zodanig van elkaar verschillen dat er onverenigbare soorten mensen zouden zijn.
    Vastgesteld is, dat dit niet het geval is.
    Zij die veronderstellen dat iets dat niet bepalend is voor de soort mens, bv aanleg voor taal, muziek, kunst, wetenschap, zij geloven dit slechts.
    Informatie, geheugen en kennis.
    Hersenen zijn een schitterende machine. Tijdens en na de vorming, komt via de zintuigen info binnen. Deze info wordt verwerkt naar gelang het brein is gevormd. Immers niet elk individu is exact gelijk aan een ander individu. Ook onderdelen van elk individu verschilllen.
    Informatie komt via onze zintuigen binnen. Vanaf de conceptie tot het moment van geboorte komt info binnen.
    Vanaf de geboorte bepaalt de plek van geboorte, het milieu en de info van je ouders, de mogelijke info in het brein.
    Volkomen afhankelijk dus van de plek waar je geboren bent het infoniveau van ouders en milieu.
    Alles komt dus van elders! Jouw individuele samenstelling en de info van en door anderen.
    Openbaring! Voor de laagste klassen gevormd binnen een bepaald milieu, in een bepaalde periode, de redding, uitzicht op een beter leven. Zowel op aarde als na de dood. Mensen konden zich ondanks hun sociale situatie weer mens voelen. Ze leefden op, geloofden erin en verenigden zich.
    Het kwam, zoals alle info, van buiten naar de mensen.
    Verlichting ofwel het ontdekken van de “werkelijkheid” een bewijsbare wereld. Verloste sommigen van angst en bijgeloof. Aantoonbaar was dat openbaringen niet bewijsbaar zijn voor simpele
    mensenhersenen maar eveneens
    mensen bevrijdde van angst en bijgeloof.
    I.p.v historische ontwikkelingen die
    mensen mens maken te omarmen en te openbaren aan hen die nog geen notie daarvan hebben zij die gevangen zitten in hun door anderen
    gevormde brein.
    Begint het te lijken alsof de info in ons brein door een onvermijdelijk geografisch en cultureel verschil een wereldwijde oorlog waard zou zijn.
    Uiteindelijke conclusie lijkt mij; alle mensen zijn gevangenen van de info die hen hebben gevormd.
    Het is niet anders.
    Zou het anders zijn en informatie in het menselijke brein via dna worden doorgegeven, dan zouden kinderen in sommige landen niet meer naar school hoeven te gaan. Doven en blinden zouden eenzelfde info hebben.

  9. joop dorrepaal schreef:

    betr. #8:

    “Uiteindelijke conclusie lijkt mij; alle mensen zijn gevangenen van de info die hen hebben gevormd”.

    Daarbij zou ik de opmerking willen plaatsen dat de gevangene en de cipier uiteindelijk één en dezelfde”persoon” zijn…

  10. Hans Velderman schreef:

    (9) Meneer Dorrepaal.
    Ben ik het mee eens. Er is natuurlijk meer. Nieuwsgierigheid dwingt de cipier de celdeur op een kier te zetten en mensen aan te zetten om geloof in weten te veranderen. Dat komt van binnenuit.
    Vragen stellen en onderzoeken. Is het waar wat ik geloof? Noemen sommigen een schitterend ongeluk in de natuur. Dat onderscheidt ons van de olifanten. Bijna iedereen heeft de mogelijk er gebruik van te maken en zich te verwonderen.

  11. Hans Velderman schreef:

    (10) laatste zin. Mogelijkheid !

  12. joop dorrepaal schreef:

    betr. #11/12:

    En toch zou ik die olifanten niet uitvlakken. Zij en wij zitten in eenzelfde schuitje. Ik zal u uitleggen hoe dat zit:
    iedere actief mobiele levensvorm, moet – in het kader van zijn overleven – bezig zijn met zijn plaatsbepaling. Het individu moet continu het probleem oplossen hoe het zich in de tijd en de ruimte verplaatst: van het “nu hier” moet het zich naar het “straks daar” begeven. Zijn situatie overwegen en zo nodig iets doen. Dat gebeurt op basis van informatie over zijn omgeving. Daar moet een beeld van gevormd worden dat in ieder geval de werkelijkheid zo goed weergeeft dat niet alleen het individu, maar ook de soort grosso modo overleeft.

    Net zoals wij, hebben dieren ook last van de tekortkomingen van hun zintuigen. Het principe van de evolutie sluit namelijk uit dat er iets volmaakts zou worden afgeleverd: het blijft met zintuigen tot op zekere hoogte altijd “behelpen”. We zien het overal om ons heen gebeuren: nog eens kijken, nog eens ruiken, nog eens luisteren, nog eens voelen, nog even nadenken. Mens en dier zijn daar voortdurend mee bezig, in de (in ieder geval onbewust aanwezige) wetenschap dat er altijd een discrepantie blijft bestaan tussen realiteit en perceptie; een discrepantie die het onderscheid tussen leven en dood niet alleen voor het individu, maar ook voor de gehele soort kan betekenen. Met dit probleem gaat het informatieverwerkend systeem aan de slag: to go or not to go, that’s the question. Want daar is uiteindelijk het “to be” wel van afhankelijk.

    Die discrepantie is dus de directe oorzaak van onze onzekerheid; je zou zelfs kunnen zeggen dat onze onzekerheid slechts daar en alleen maar daar uit voortkomt. Het woord zegt het feitelijk duidelijk genoeg: “er is geen zekerheid”. Maar onzekerheid drukt ook een bepaalde emotie uit, het is een onplezierig gevoel dat ons prest om – als we daartoe in staat zijn – over te gaan tot een actie om uit die onplezierige situatie te geraken. Dat kan in principe op twee manieren: de eerste is dat we trachten die discrepantie te verkleinen met het oogmerk een beter gefundeerde beslissing te nemen; dus nog eens kijken, et cetera. De tweede mogelijkheid is dat we afzien van die beslissing en het totaal “over een andere boeg gooien” Nu ik dit neerschrijf bemerk ik pas hoe deze laatste beeldspraak in wezen het gehele probleem in de notendop weergeeft… En dan ben ik gelijk weer terug bij dat schuitje waarin die olifant zit. Want dat beest wordt ook voortdurend gesteld voor de vraag: “Is het waar wat ik geloof?” Immers, geloof is uiteindelijk niets anders dan de discrepantie tussen het kennen en de realiteit accepteren.
    Een olifant zal, staande voor het ravijn, tot de slotsom komen dat “zijn oren te klein zijn om deze afstand te overvliegen”. Hij zal het over een andere boeg gooien. De religieuze mens zal geloven dat zijn god wel een bruggetje voor hem bouwt waar hij hem over helpt. Zolang de olifant niet met een neocortex is uitgerust zal hij niet op deze gedachte komen. Voor hem is de waarheid dat die afstand door hem niet te nemen is: hij blijft een realist.

  13. Hans Velderman schreef:

    (12) Mooi verhaal meneer Dorrepaal. Uw opmerking echter over de neocortex, alsof olifanten door evolutionaire redenen daar niet over beschikken, betwijfel ik.
    Volgens mij zijn alle zoogdieren evolutionair uitgerust met een neocortex.
    Verder blijkt inderdaad uit waarnemingen “in het wild”,’dat ze menselijke trekjes vertonen. Ze staan stil bij overleden soortgenoten en men beweert dat er zelfs olifantenkerkhoven zijn.
    Blijft de vraag; hoe en door welke omstandigheden, is de mens geworden tot het fenomeen zoals het zich nu in deze wereld manifesteert?

  14. joop dorrepaal schreef:

    betr: #13:

    Ach ja, dat is waar ook: we zijn evolutionair gewoon verwant aan dat beest, we zitten in dezelfde tak. De afsplitsing heeft – op de tijdschaal van de evolutie nog niet eens zo lang geleden plaats gevonden. Alleen is bij ons die neocortex sterk gaan uitgroeien en bij de andere familieleden is dat niet gebeurd. Dat maakt dat ik dat wel eens vergeet.
    De neocortex is verantwoordelijk voor o.a. de inventiviteit van de mens en die heeft het steeds meer mogelijk gemaakt de leefomgeving – zijn niche – naar zijn hand te zetten. De moraal, die zou moeten regelen dat de zaken niet contraproductief worden, hobbelt daar met steeds groter wordende afstand achteraan… Het is een bekend feit: de techniek/technologie leidt. De exponentieel verlopende ontwikkelingssnelheid daarvan zou grote zorgen moeten baren. Maar er wordt doorgaans pas om regels (dus een moraal) geroepen als het ongeluk al gebeurd is. Regeren is niet vooruitzien, het is achter de feiten aanlopen; bij een zich exponentieel ontwikkelend fenomeen lijkt me dat desastreus. Maar vraag mij niet hoe het dan zou moeten. Het zal mij benieuwen hoe bij voorbeeld de kwaadwillende beïnvloeding via internet zich gaat ontwikkelen…

  15. Toon Swinkels schreef:

    @Joop Dorrepaal #14,
    Het regeren zoals dat de laatste decennia gebeurd is inderdaad achter de feiten aanlopen en pas dan uitgebreid en op hun dooie gemak een oplossing bedenken. Zo houdt het pluchevolk zichzelf aan het werk.
    We zijn niets meer of minder dan een diersoort dat kleding draagt. Sommigen voelen zich echter boven alles verheven door zich bij een sekte aan te sluiten die beweert dat er een god is zonder daarvoor maar één bewijs te leveren.
    Elke technische ontwikkeling zoals b.v. internet kent zijn goede maar ook zijn donkere kant. Laten we zeggen Yin en Jang houden de wereld in balans. 😉
    Mvg

  16. Hans Velderman schreef:

    (12) Dat onze zintuigen niet volmaakt zouden zijn?
    Zouden ze volmaakt zijn? Dan is is er de vraag; is de ontvanger van de info vanuit de zintuigen volmaakt? Het menselijk brein!
    Kort door de bocht, kun je stellen; als iets volmaakt is, is evolutie absurd!
    Het volmaakte heeft en kent immers geen evolutie.
    Het zou een tegenstrijdigheid zijn, een contradictie!

  17. Hans Velderman schreef:

    God!?

  18. joop dorrepaal schreef:

    betr. #17:

    ?

  19. Joop Herwig schreef:

    Beste Hans,

    #16: “…als iets volmaakt is, is evolutie absurd!…” Uitstekende stelling!

    #17: “God!?: Onzinnige conclusie! Je afsluitende vraagteken is volkomen terecht.
    Wat niet voor iedereen kenbaar is, kan hooguit tussen de oren van enkelen evolueren.

    Vul dan – bijvoorbeeld – in: “krokodil”.
    Die is al vele miljoenen jaren niet meer geëvolueerd, want die is – blijkbaar, onder de huidige omstandigheden – WEL perfect.

    Groeten!

  20. Hans Velderman schreef:

    (18) ja daar zit ik mee in mijn maag. Eerder beschreef ik God als volgt: Buiten God is er niets. Alle dingen in onze werkelijkheid, alle dingen zonder uitzondering maken deel uit van God. Alle dingen in onze werkelijkheid evolueren. Alle dingen zijn dus aan verandering onderhevig ofwel niet volmaakt. Ergo,
    God zou dus bestaan uit vergankelijke dingen en aan evolutie onderhevig zijn.
    Omdat God volmaakt is en iets dat volmaakt is onmogelijk aan evolutie onderhevig kan zijn, is de redenering dat God volmaakt is en alle werkelijkheid bevat niet houdbaar. Immers alle dingen in de (onze) werkelijkheid zijn onderhevig aan verandering en evolutie.
    Dus de stelling buiten God is er niets is onjuist,
    of God is aan verandering en evolutie onderhevig.
    En dat is een contradictie. God is immers volmaakt.

  21. joop dorrepaal schreef:

    betr. #20:

    “Volmaakt”: is daar een definitie van te geven?

  22. joop dorrepaal schreef:

    betr. #21:

    Meneer Velderman,

    Ik moet bekennen dat ik zelf in #12 met het begrip op de proppen ben gekomen. En ik heb er daar ook niet bij stilgestaan dat er over dat begrip best eens mag worden nagedacht. Misschien leidt dat tot meer inzicht…
    Iets voor vannacht.
    Welterusten.

  23. joop dorrepaal schreef:

    betr. #22:

    Na enig nadenken ben ik er op uitgekomen dat het voor een definitie van “volmaakt” nodig is “goed” en “kwaad” te onderscheiden. Iets dat niet zal lukken. Net als deze begrippen kan “volmaakt” alleen maar geldig zijn voor een wel gedefinieerd doel; en dan ook nog tijdgebonden. We kunnen het begrip volmaakt in dit soort discussies gevoeglijk als kul beschouwen. Maar voor vrouwen, doelpunten, vakanties en wat ons nog meer te binnen mag schieten, zou ik het gebruik ervan niet afschaffen.

  24. Hans Velderman schreef:

    (23) meneer Dorrepaal. Volmaakt? Ik heb het nagekeken in de Van Dale. Staat er toch en waarom dan zelf definities verzinnen? Daar ging immers een jarenlange discussie en taalgeschiedenis aan vooraf. Het gaat over taal en het duiden van iets. Woorden op zich? Volgens mij zijn woorden slechts verwijzingen naar iets in de werkelijkheid maar daar is niet iedereen het mee eens. Even terug naar het woord volmaakt. Zondet enig gebrek, perfect, ideaal en volkomen.
    Elke verandering aan iets dat perfect is, doet afbreuk aan de perfectie van dat iets.
    Zou dit niet zo zijn? Stel dat een verandering aan iets perfects dat iets perfecter zou maken? Blijkt dan niet dat hetgene dat als perfect werd verondersteld, niet volmaakt zou zijn?
    Bijv. het krommelijnberekeningsgetal; pi. Bijna volmaakt maar nooit exact/volmaakt!
    Mensen kunnen generaties lang trachten de volmaaktheid te bereiken, helaas dit is onmogelijk.
    Als kul wil ik het woord volmaakt niet zo snel wegzetten. Het begrip is er en het streven om volmaaktheid te bereiken ook!
    Het ultieme doel! Onmogelijk te bereiken maar toch.
    Uw opmerking over menselijke geneugten. Slechts bij vrouwen zou ik zeggen “sommige vrouwen” . De overige dingen hebben wezelf deels in eigen hand.
    Vrouwen als evenwaardige partners niet.

  25. Joop Herwig schreef:

    Streven naar perfectie is verspilling van energie.
    Goed is genoeg.
    Leer ermee leven.

  26. Joop Herwig schreef:

    Perfectie is totaal niet interessant.
    De aantrekkingskracht zit juist in de aberraties: die maken het leven interessant.
    Maar dat is uiteraard een kwestie van smaak.

  27. joop dorrepaal schreef:

    betr. #24:

    Meneer Velderman,

    Ja, van Dale, daar wil ook ik nog wel eens in kijken. Maar voor een geval als dit gaat dat boek niet diep genoeg. Het werk geeft – zoals zo vaak – een aantal synoniemen en wat voorbeelden; daar moet je je dan maar mee redden. Aan een definitie van “volmaakt” heeft men zich niet “gewaagd”; dat zou in een werk van deze omvang overigens ook ondoenlijk zijn. En met wat er onder dit lemma in van Dale te vinden is, kunnen wij ons in het onderhavige geval niet redden. Ter verduidelijking geven ze nog: “God alleen is volmaakt; in de wereld is niets volmaakt;” et cetera. Als dat nu het resultaat van jarenlange discussie is… Ach, nu gaan ze er maar van uit dat ik weet wat ik onder “God” verstaan moet. Zo gaan we in cirkeltjes draaien, dat heb je zo vaak als je iets dieper wilt gaan.

    “Cirkeltjes” schreef ik dus; een cirkel als de meetkundige plaats (MP) van de punten die alle dezelfde afstand r tot een gegeven punt M hebben” (Euclidisch). Hebben we nu met die meetkundige plaats te doen met een volmaaktheid? Ik neig er toe om daar bevestigend op te antwoorden. (Ik heb het even niet over die door u gewraakte constante die iets met de lengte/omtrek van die MP te maken heeft). Kleven er imperfecties aan deze definitie? Nee toch: ieder punt op die cirkel ligt op afstand r van M en ieder punt dat op afstand r van M gelegen is, ligt op die cirkel. Maar in de wiskunde wemelt het van dit soort volmaaktheden. Daarvoor heet het dan ook “wiskunde”. Echter… voorafgaand aan de definitie hebben we moeten definiëren wat we onder “punt, afstand en MP” verstaan. De wiskunde zit overigens zo in elkaar dat iedere definitie volmaakt is; wat zou je aan een definitie hebben die “rammelt”?

    Uw opvatting dat “elke verandering aan iets dat perfect is… enzovoorts” is niet geheel juist en dat licht ook een tipje op van de sluier die over de betekenis, de semantiek, van “volmaakt” hangt. In de wiskunde kent men zogenaamde onderbepaalde systemen: bij zulke problemen is er meer dan één oplossing mogelijk. Men spreekt in dit verband wel over “oplossingsruimte”. U bent er van uitgegaan dat de door u opgevoerde perfectie uniek zou zijn, dat de oplossingsruimte slechts een enkel punt, een enkele vector, zou bevatten. Maar al te vaak is dat echter niet het geval. En daarmee zijn we gekomen bij iets dat het in discussie zijnde begrip in abstract belang overstijgt. We botsen nu op de vraag waaraan die volmaaktheid afgemeten wordt: volmaakt in welk opzicht? Kennelijk is er een hoger doel waaraan datgene dat “volmaakt is” ondergeschikt zou moeten zijn… Bij die cirkel is dat wel duidelijk: in tal van constructies bouwen we er zonder een greintje twijfel (vanwege die volmaaktheid) op door.

    Wat het gebruik van het woord betreft: voor alle duidelijkheid mag u in #23 tussen “niet en “afschaffen” het woord “integraal” invoegen; ik neem aan dat ik niet nader hoef uit te leggen waarom.

  28. Hans Velderman schreef:

    (28) meneer Dorrepaal,
    “Volmaakt”. Inderdaad, u bracht het woord in de discussie. Zet mensen aan het denken. Het ideaal waar de natuur naar streeft misschien? Waarschijnlijk een nooit te bereiken ideaal.
    Er zijn meer verwijzingen waar we als mens moeite mee hebben. We noemden (waar de kern ligt van bijna elke discussie op deze site) God. Volmaaktheid en God, woorden als verwijzing naar het na te streven ideaal.
    Er zijn meer woorden die we niet werkelijk kunnen bevatten. Bijv. niets, eeuwigheid, etc.
    Lijkt eenvoudig maar is het helaas niet. Om met het laatste woord “eeuwigheid” te beginnen. Al het kenbare heeft een begin en einde. Ook degene die observeert en tot zo’n slotsom komt. Eeuwigheid is onvoorstelbaar .
    Er zijn mensen die beweren dat er voor de oerknal niets was, alsof “iets” uit niets (waar we ons geen voorstelling kunnen maken) kan voortkomen ?
    Met pi wilde eigenlijk aansturen op uw latere inbreng “volmaakt” of exact.
    Een idee van volmaaktheid misschien om het tastbaar te houden. Een bol. De perfecte bol, de volmaakte bol. Je kunt de oppervlakte bijna volmaakt berekenen en de inhoud ook bijna exact.
    Het levert in de praktijk geen probleem op. Niet voor wiskundigen, niet voor fysici en ook niet voor hen die met de uitkomsten van berekeningen werken.
    Geldt ook voor geestelijken en gelovigen in God.
    Pas als je erover nadenkt, blijken aannames problemen op te leveren.




Reageer