Weerbare democratie, grenzen van democratische tolerantie

Geplaatst op 9 februari 2017 door

Tijdens de Haagse Verlichtingsborrel op maandagavond 13 februari 2017 komt Bastiaan Rijpkema spreken over zijn boek Weerbare democratie, de grenzen van de democratische tolerantie.

Democratie is waarschijnlijk het beste wat de politieke filosofie heeft voortgebracht. Toch is het geen rustig bezit: democratie bevat de ingrediënten voor haar eigen vernietiging. Wat brengt een democratie ertoe om haar eigen noodlot te omarmen? Mag een democratie zich verweren tegen antidemocraten – of is dát juist heel ondemocratisch? Hoe voorkom je dat democratie in prille staten betekent: ‘one man, one vote, one time’? Uiteraard wordt er ook een link gelegd met de aanstaande verkiezingen in Nederland.

Mr. dr. Bastiaan Rijpkema (1987) is rechtsfilosoof en als universitair docent verbonden aan de Universiteit Leiden. Voor de handelseditie van zijn proefschrift Weerbare democratie kreeg hij de Prinsjesboekenprijs 2016, de prijs voor het beste politieke boek van het jaar. Eerder was hij medesamensteller van Bij de beesten af! Over dierenrecht en onrecht (2013) en publiceerde hij als coauteur Wat te doen met antidemocratische partijen? (2014). Rijpkema maakt deel uit van het Filosofisch Elftal van Trouw en levert regelmatig commentaar op de actualiteit voor Radio 1 (Nieuws & Co).

Klik hier voor meer informatie.




1 reactie “Weerbare democratie, grenzen van democratische tolerantie”


  1. Ponti Israel Post schreef:

    De lezing van Bastiaan Rijpkema zal best interessant zijn, maar met oog op de komende verkiezingen in Maart, denk ik vooral aan de tekst die de grootste moderne vrijdenker en levensgenieter Theo Kars ooit heeft geschreven:
    Wie genuanceerd denkt, voelt zich bij geen enkele politieke partij thuis. Elk pakket van politieke ideeën bevat wel opvattingen die hij verfoeit. Op welke partij hij ook stemt, hij steunt daardoor altijd ideeën waar hij het niet mee eens is. Omdat kiezersbedrog een gangbare praktijk is, weet hij bovendien nooit of de onderdelen van het partijprogramma die hij graag verwezenlijkt zou zien, inderdaad worden uitgevoerd. Sommige ideeën blijken achteraf alleen ten doel te hebben gehad kiezers te lokken, andere worden verkwanseld bij het sluiten van compromissen met andere partijen. Wie stemt, geeft feitelijk vreemden een blanco volmacht.
    Alle politici bezweren ons dat we vooral moeten gaan stemmen om invloed uit te oefenen. Dit is een loze kreet. Door te stemmen vergroten we namelijk uitsluitend hun invloed: het aantal blanco volmachten dat ze kunnen ophalen.(…) De samenleving zet een mens onder druk tientallen zinloze, vaak rituele handelingen te verrichten. De herhaalde gang naar een stemlokaal is daar een van. Je bewijst beroepspolitici er een dienst mee, maar schaadt jezelf. De tijd en energie die je ermee verdoet, kun je beter aan de jacht op je geluk besteden.




Reageer